Jedna architektura. Trzy rozmiary.
Jeden zestaw podzespołów.

KAOS to gąsienicowy nośnik narysowany wokół pokładu. To, do czego służy w danym dniu, rozstrzyga to, co przykręcono do tego pokładu, i to, gdzie stoi osoba, która nim pracuje. Praca, wokół której rysowano ten projekt, to podnoszenie i przewożenie, holowanie i ratownictwo techniczne, zasilanie terenu z pokładu oraz wchodzenie na grunt, od którego człowieka należy trzymać z daleka. Bezpieczeństwo ludzi jest pierwsze, na każdej linii, a na tej odpowiedzią jest miejsce, w którym umieszcza się człowieka: praca, dla której ta platforma istnieje, wykonywana jest z operatorem poza maszyną i poza tym gruntem, na stanowisku połączonym z maszyną światłowodem.

Są dwa sposoby zdjęcia człowieka z maszyny i grupa oferuje oba jako osobne produkty odpowiadające na osobne problemy. CDNS Autonomy to zdejmowalny operator: siedzi na fotelu maszyny będącej już własnością klienta, pracuje na własnych elementach sterowania tej maszyny i znów zostaje wyjęty, więc aktywem jest flota, a zmienia się jednostka. KAOS jest drugim przypadkiem. Maszyna została narysowana wokół braku kierowcy, a nie przystosowana do niego później — konstrukcja, droga energii, droga dowodzenia i łańcuch bezpieczeństwa są rozplanowane dla maszyny prowadzonej z zewnątrz. Tam, gdzie trzeba zachować własną stal klienta, odpowiedzią jest zdejmowalny operator. Tam, gdzie problemem jest grunt, odpowiedzią jest maszyna narysowana dla tego gruntu.

KAOS Light, KAOS Core i KAOS Heavy to trzy rozmiary tej samej architektury, a Core nosi oznaczenie CS-270. Nie są to trzy projekty: ramy gąsienic, moduł zasilania, kabina i interfejs pokładu są wspólnymi podzespołami montowanymi w trzech skalach. Jeden zasób podzespołów obsługuje całą rodzinę, więc flota trzyma jeden zestaw części zamiennych zamiast trzech, uszkodzony układ jezdny w wersji Heavy zdejmuje się z tej samej półki, która obsługuje też wersję Light, a warsztat, który potrafi wykonać jeden podzespół, zasila linię, nie wytwarzając nigdy całej maszyny.

KAOS jest hybrydą szeregową: diesel-elektryczną, buforowaną akumulatorowo. Silnik obraca generator, generator ładuje akumulator i zasila jedną szynę, a silniki elektryczne obracają gąsienice. Nic mechanicznego nie biegnie od silnika do gruntu. Silnik ma jedno zadanie, czyli wytwarzanie energii elektrycznej, więc można go utrzymywać tam, gdzie najoszczędniej spala paliwo, podczas gdy grunt robi to, co chce. Akumulator przyjmuje udar, gdy gąsienica się zaprze, i oddaje go, kiedy obciążenie opada, więc silnik widzi płaskie zapotrzebowanie tam, gdzie grunt tworzy poszarpane. Motor na każdej stronie obraca swoją gąsienicę, każda strona dowodzona jest osobno, a maszyna skręca, napędzając jedną gąsienicę mocniej niż drugą. W terenie ten układ daje więcej niż na drodze: praca jest skokowa, otoczenie zimne, a znaczną część życia maszyna spędza z zatrzymanymi gąsienicami, napędzając narzędzie albo wysyłając energię z pokładu — czyli w przypadku, który mechaniczny kręgosłup obsługuje najgorzej.

Silnik, generator, akumulator, hydraulika i elektronika podróżują jako jeden wkręcany zespół, oferowany za kabiną albo między ramami gąsienic. W wannie nad linię ramy wystaje tylko kabina, więc cały pokład jest ładownością, a masa leży tak nisko, jak to możliwe. Ten sam generator jest tym, co pokład podaje modułowi, i tym, co maszyna podaje terenowi po zaparkowaniu: energia z pokładu nie jest w tym projekcie dodatkiem, jest tym, co architektura i tak już robi.

Na całej długości maszyny, między gąsienicami, biegnie jedna spawana wanna stalowa i ta wanna jest konstrukcją, a nie ramą z nadbudowanym korpusem. Wiąże ona dwa wkłady układu jezdnego przeciw skręcaniu między nimi, przenosi pokład i to, co klient na nim umieści, i przyjmuje obciążenia ratownicze we własne elementy wzdłużne. Komory akumulatorów są wycięte w niskim środku, więc największa pojedyncza masa leży nisko i centralnie, chroniona konstrukcją, a nie podwieszona pod nią. Układ jezdny każdej strony jest jednym kompletnym wkładem — rama, rolki, koło napinające, napinacz, łańcuch, płyty i napęd z tyłu — osadzanym na obrobionej, ustalonej powierzchni według trzech reguł: przykręcany, nie spawany, aby zużyty wkład zdejmować jako zespół; zaciskany, nie pracujący na ścinanie, aby obciążenie przenosiło tarcie na dwóch obrobionych powierzchniach; oraz obrabiany po spawaniu, bo spawanie przesuwa stal, a ustawienie lepiej wyciąć niż założyć, że się zgadza.

Dowodzi nią człowiek, a drogą jest szkło, nie powietrze. Droga dowodzenia biegnie ze stanowiska, które nie znajduje się na maszynie, po światłowodzie z pozycji oddalonej, i nic na tej drodze nie idzie drogą radiową. Światłowód jest przewodem, w którym nie ma czego zakłócać. Maszynie można przekazać ograniczone zadanie do wykonania, podczas gdy człowiek patrzy, a ta część maszyny, która planuje pracę, nie sięga ani do momentu obrotowego, ani do hamulców. Zatrzymania są fizycznymi urządzeniami na samej maszynie, a stan bezpieczny nie jest komunikatem, który maszyna musi odebrać: po utracie zasilania sterującego hamulce zamykają się na własnych sprężynach. AI planuje, reguły rządzą, ludzie autoryzują, bezpieczeństwo ma prawo weta — niezależne bezpieczeństwo może wyłącznie odebrać władzę i robi to, nie pytając oprogramowania. Rodzaj sterowania jest konfiguracją, a nie stałą właściwością: jedna kabina ma kierownicę i pedały do przejazdów i pracy na placu, druga ma fotel i żadnych elementów sterowania jazdą.

Konfigurację KAOS nazywa się pięcioma rzeczami i żadna z nich nie jest wymiarem. Transport: jak maszyna dojeżdża na zadanie, jest przewożona, stawiana i ustawiana, co rozstrzyga punkty podnoszenia i odciągu, kieszenie na widły wózka oraz to, co zdejmuje się na czas przewozu. Praca: co maszyna robi na miejscu, co rozstrzyga moduł na pokładzie i ograniczenia, które maszyna wraz z nim przyjmuje. Droga zasilania: czy moduł pobiera swoje urządzenia pomocnicze z nośnika, czy przywozi własne. Układ pokładu: czy zespół zasilania stoi nad pokładem, czy siedzi między ramami gąsienic. Rodzaj sterowania: czy kabina ma elementy sterowania jazdą, czy fotel i żadnych. Po rozstrzygnięciu tych pięciu rzeczy maszyna jest wyspecyfikowana, a nie wybrana z półki.

Pokład jest ustaloną siatką punktów mocowania, a to, co go przekracza, jest dokumentem: konstrukcja, zasilanie wysokiego i niskiego napięcia, hydraulika, sieć, chłodzenie i potwierdzenie stanu bezpiecznego. Traktor podaje narzędziu wał odbioru mocy — obracający się wał o jednej prędkości, wokół którego narzędzie musi być zbudowane. KAOS podaje modułowi zamiast tego energię elektryczną z generatora, więc moduł nie musi nosić własnego silnika: może być lżejszy i prostszy niż jednostka z własnym napędem, a warsztat może go zbudować, nie budując układu napędowego. Pokład przekraczają cztery rodziny modułów — logistyka, zasilanie, ratownictwo techniczne i inżynieria — a maszyna odczytuje, która z nich na niej stoi, zanim cokolwiek jej poda. Nośnik w konfiguracji do mechanicznego oczyszczania terenu, KAOS-MC Land, jest jednym z dwóch rozstrzygniętych wyjątków od reguły radiowej floty: przenosi GNSS i łącza dowodzenia, na terenie, którego obwód klient kontroluje i zmierzył, pod nadzorem wskazanej osoby, która patrzy.

To, kto stawia taką maszynę, jest równie konkretne jak to, czym ona jest. Operator, który ma grunt wymagający pracy i dobry powód, by trzymać na nim człowieka z daleka: skażony, niestabilny, odległy albo zbyt niebezpieczny dla załogi. Flota, która wolałaby trzymać jeden zestaw podzespołów niż trzy i wolałaby wymienić układ jezdny na miejscu niż odsyłać maszynę do remontu. Nabywca, którego zadania nie obsługuje żadna maszyna katalogowa i który chce, by o pracy decydował moduł, a nie nośnik pod nim. Teren, który potrzebuje energii elektrycznej tam, gdzie pracuje, z pokładu maszyny, która sama tam dojechała. Oraz zespół inżynierski, który chce mieć interfejs, jego odmowy i jego procedurę uruchomienia na piśmie, zanim cokolwiek zostanie przykręcone.

To, czym ta linia nie jest, stoi obok tego, co robi. Nie jest zdejmowalnym operatorem — CDNS Autonomy pasuje do maszyn, które klient już posiada, a to jest maszyna narysowana wokół braku kierowcy. Nie jest systemem bezprzewodowym: drogą dowodzenia jest światłowód ze stanowiska oddalonego. Nie jest katalogiem modułów: maszyna standaryzuje połączenie, a sam moduł specyfikuje się dla zadania. Nie jest trzema niepowiązanymi maszynami. I nie jest ofertą: każde zapytanie jest weryfikowane, transfer międzynarodowy wymaga zezwoleń rządu Kanady wydawanych dla każdej przesyłki, a w pierwszej kolejności zasięgamy opinii prawnej. Proszę przynieść pracę, grunt, na którym się odbywa, i sposób, w jaki maszyna ma do niego dotrzeć.